Tym razem “Nasiono” jest o Rosie Busingye, która prowadzi kampanię Meeting Point w Ugandzie. Ta organzacja była założona żeby pomagać kobietom chorującym na AIDS oraz dzieciom, które straciły swoich rodziców z powodu tej choroby.
Przepisuję tutaj urywki z włoskiego filmu dokumentalnego “Greater defeating AIDS”
Rose: (w rozmowie o swojej pracy) Czasem opowiadając wiele rzeczy się pomija. Na tym świecie za dużo się mówi. Żeby zrozumieć trzeba zobaczyć.
Leonardo Lucchi (reżyser dokumentu): Trzeba zobaczyć i działać.
Rose: Nawet nie myśląc o tym, że trzeba działać. Bo w końcu się zmęczysz działaniem. Kiedy widzisz coś i czujesz, że coś musisz zrobić, to zmusza do działania. Kiedy zaczynasz, już nie ma możliwości, żeby się zatrzymać, bo pojawia się coraz więcej rzeczy do zrobienia, niż można sobie wyobrazić. Na przykład: chcę wyleczyć chorego, a nagle pojawia się nastepny, drugi, trzeci, już pięć, zaraz sto chorych.
Leonardo: Ta kobieta, grubsza, która tańczyła, jak ma na imię?
Rose: Aida. Powiedziała mi, że nie jest chora. Żeby mogła podawać nam jedzenie, musiała zrobić jeszcze jeden test. Powiedziała też, że moje kobiety są zadowolone, pełne zdrowia, więc to nieprawda, że są chore. Później wybrała z nich grubsze kobiety, zrobiła im test. Zmartwiła się, mówiła: biedne, biedne kobiety...musimy coś zrobić” i przywiozła mi karton prezerwatyw. Kobiety się wściekły. Mówiły: tylko taką pomoc możesz na zaoferować? Z powodu choroby tracę ludzi których kocham, mój mąż umiera, zostawi mnie samą z sześcioma dzieciakami, sierotami... Pomoc... musi być czymś więcej niż prezerwatywy!
Leonardo: Zawsze się późnimy...
Rose: Nie, problem w tym, że myślenie.. no nie wiem... Trzeba myśleć głębiej, bo życie to nie tylko seks! Napewno więcej, po już mam wirusa. Więc dlaczego miałabym używać prezerwatyw?
Dlaczego miałabym ochaniać innych? Kim oni są? Ale oni rozumieją, że sami są wartością, inni też, więc chcą pomóc i chronić innych.
Nie ma tu ani jednej kobiety, które nie bierze leków. W innych projektach często można zauważyć, że ktoś odmawia przyjmować leki, bo proces jest bardzo długi, ma efekty uboczne, widzisz np jakie są brzuchy większości kobiet... to jeden ze skutków ubocznych. Niektóre zaczynaja brać leki, ale w momencie, kiedy pojawiają się skutki uboczne, odstawiają kurację. Natomiast te kobiety... nawet jeżeli podasz im kamienie, połkną je!!!
W końcu, pokonać AIDS oznacza właśnie to, że ktoś potrafi powiedzieć: wiesz, życie jest wartością, chrońmy je. Nawet jeżeli komuś zostały twa dni życia, dziesięć dni czy rok albo trzy...warto żyć... Później widzisz, jak ta jama schorowana kobieta następnego dnia idzie śpiewać razem z innymi...Następnego dnia sprawia sobie nową fryzurę. Następnego dnia pierze ubranie. Kiedy ktoś mówi: gdybyśmy mieli szczepionki...” Nawet gdybyśmy je mieli, jeżeli człowiek nie zna wartości życia, szczepionki też nie miałyby sensu.
Rose: Poprosiłam kobiety o minutę ciszy, żebyśmy mogli pomodlić się za zmarłych i za sieroty, które straciły swoje domy ( po huraganie w Ameryce- Stanach Zjednoczonych).
Pewna kobieta wstała i powiedziała: „Kiedy nas spotkałaś, nie modliłaś się i nie chcę, żeby teraz, kiedy niedługo umrę, ktoś spotkał moje dzieci i tylko się modlił za nie. My też chcemy kochać tak, jak ktoś nas kochał.“
W ciągu dwu tygodni wypełniły całą ciężarówkę. Ledwie się nie popłakałam, że nie zrobiłam tego co oni... Zadzwoniłam do Ambasady Włoskiej i USA. Wśród amerykaninów był jeden dziennikarz, który po przyjeździe był oburzony: ¨Nie, to nie jest w porządku, że ktoś oddaje wszystko co ma. Ci ludzie nie mają nic. Ten, kto chce chce coś komuś ofiarować, robi to, bo ma nadmiar czegoś, a nie oddaje wszystko, co ma!“
Pewna kobieta zakażona wirusem HIV mówi: “Kiedy dowiedzieliśmy się o katastrofie w Ameryce, chciałam coś dla nich zrobić, pomóc im, tak jak pomogła mi Rose. Ich dzieci są też moimi dziećmi, więc chciałam, żeby czuły się kochani, chciałam kochać ich tak, jak kochała mnie Rose. Wspólnie z innymi kobietami z Meeting Point zaczęłyśmy pracować i zbierać pieniądze.”
Vicky: Przygotowałam się na śmierć... w pewnym momencie czułam ból w każdej części mojego ciała... paliłam się, tak jakby ktoś wylał na mnie kwas, całe ciało się paliło. Cały czas spędzałam w domu, leżalam w łóżku do momentu, kiedy usłyszałam słowa: „Czy nie wiesz, że jesteś warta więcej niż twoja choroba?“
Kiedy opowiadam innym swoją historię, przestają płakać i zaczynają iść do przodu, żyć.
Przepisuję tutaj urywki z włoskiego filmu dokumentalnego “Greater defeating AIDS”
Rose: (w rozmowie o swojej pracy) Czasem opowiadając wiele rzeczy się pomija. Na tym świecie za dużo się mówi. Żeby zrozumieć trzeba zobaczyć.
Leonardo Lucchi (reżyser dokumentu): Trzeba zobaczyć i działać.
Rose: Nawet nie myśląc o tym, że trzeba działać. Bo w końcu się zmęczysz działaniem. Kiedy widzisz coś i czujesz, że coś musisz zrobić, to zmusza do działania. Kiedy zaczynasz, już nie ma możliwości, żeby się zatrzymać, bo pojawia się coraz więcej rzeczy do zrobienia, niż można sobie wyobrazić. Na przykład: chcę wyleczyć chorego, a nagle pojawia się nastepny, drugi, trzeci, już pięć, zaraz sto chorych.
Leonardo: Ta kobieta, grubsza, która tańczyła, jak ma na imię?
Rose: Aida. Powiedziała mi, że nie jest chora. Żeby mogła podawać nam jedzenie, musiała zrobić jeszcze jeden test. Powiedziała też, że moje kobiety są zadowolone, pełne zdrowia, więc to nieprawda, że są chore. Później wybrała z nich grubsze kobiety, zrobiła im test. Zmartwiła się, mówiła: biedne, biedne kobiety...musimy coś zrobić” i przywiozła mi karton prezerwatyw. Kobiety się wściekły. Mówiły: tylko taką pomoc możesz na zaoferować? Z powodu choroby tracę ludzi których kocham, mój mąż umiera, zostawi mnie samą z sześcioma dzieciakami, sierotami... Pomoc... musi być czymś więcej niż prezerwatywy!
Leonardo: Zawsze się późnimy...
Rose: Nie, problem w tym, że myślenie.. no nie wiem... Trzeba myśleć głębiej, bo życie to nie tylko seks! Napewno więcej, po już mam wirusa. Więc dlaczego miałabym używać prezerwatyw?
Dlaczego miałabym ochaniać innych? Kim oni są? Ale oni rozumieją, że sami są wartością, inni też, więc chcą pomóc i chronić innych.
Nie ma tu ani jednej kobiety, które nie bierze leków. W innych projektach często można zauważyć, że ktoś odmawia przyjmować leki, bo proces jest bardzo długi, ma efekty uboczne, widzisz np jakie są brzuchy większości kobiet... to jeden ze skutków ubocznych. Niektóre zaczynaja brać leki, ale w momencie, kiedy pojawiają się skutki uboczne, odstawiają kurację. Natomiast te kobiety... nawet jeżeli podasz im kamienie, połkną je!!!
W końcu, pokonać AIDS oznacza właśnie to, że ktoś potrafi powiedzieć: wiesz, życie jest wartością, chrońmy je. Nawet jeżeli komuś zostały twa dni życia, dziesięć dni czy rok albo trzy...warto żyć... Później widzisz, jak ta jama schorowana kobieta następnego dnia idzie śpiewać razem z innymi...Następnego dnia sprawia sobie nową fryzurę. Następnego dnia pierze ubranie. Kiedy ktoś mówi: gdybyśmy mieli szczepionki...” Nawet gdybyśmy je mieli, jeżeli człowiek nie zna wartości życia, szczepionki też nie miałyby sensu.
Rose: Poprosiłam kobiety o minutę ciszy, żebyśmy mogli pomodlić się za zmarłych i za sieroty, które straciły swoje domy ( po huraganie w Ameryce- Stanach Zjednoczonych).
Pewna kobieta wstała i powiedziała: „Kiedy nas spotkałaś, nie modliłaś się i nie chcę, żeby teraz, kiedy niedługo umrę, ktoś spotkał moje dzieci i tylko się modlił za nie. My też chcemy kochać tak, jak ktoś nas kochał.“
W ciągu dwu tygodni wypełniły całą ciężarówkę. Ledwie się nie popłakałam, że nie zrobiłam tego co oni... Zadzwoniłam do Ambasady Włoskiej i USA. Wśród amerykaninów był jeden dziennikarz, który po przyjeździe był oburzony: ¨Nie, to nie jest w porządku, że ktoś oddaje wszystko co ma. Ci ludzie nie mają nic. Ten, kto chce chce coś komuś ofiarować, robi to, bo ma nadmiar czegoś, a nie oddaje wszystko, co ma!“
Pewna kobieta zakażona wirusem HIV mówi: “Kiedy dowiedzieliśmy się o katastrofie w Ameryce, chciałam coś dla nich zrobić, pomóc im, tak jak pomogła mi Rose. Ich dzieci są też moimi dziećmi, więc chciałam, żeby czuły się kochani, chciałam kochać ich tak, jak kochała mnie Rose. Wspólnie z innymi kobietami z Meeting Point zaczęłyśmy pracować i zbierać pieniądze.”
Vicky: Przygotowałam się na śmierć... w pewnym momencie czułam ból w każdej części mojego ciała... paliłam się, tak jakby ktoś wylał na mnie kwas, całe ciało się paliło. Cały czas spędzałam w domu, leżalam w łóżku do momentu, kiedy usłyszałam słowa: „Czy nie wiesz, że jesteś warta więcej niż twoja choroba?“
Kiedy opowiadam innym swoją historię, przestają płakać i zaczynają iść do przodu, żyć.
Nenhum comentário:
Postar um comentário